MacrofotografieVintage lens

Hoe schoon op de wereld, de voorjaarsbloeiers

Er zijn nog zekerheden in het leven. Als het kan tenminste. Ieder voorjaar probeer ik toch eens langs te gaan in het zevenbergenbos te Ranst. Gekend om zijn grote tapijten aan bosanemoon en andere voorjaarsbloeiers zoals de slanke sleutelbloem en het speenkruid. Na een scoutingsbezoek met het gezin, trok ik er een halve dag alleen naar toe. Genietend van de stilte en de rust in het bos. 

Maar ondanks de pracht en praal, kon ik mij niet van de illusie ontdoen dat het er vroeger toch wel beter uit zag. De bloementapijten worden elk jaar kleiner en kleiner. Ik kwam er toevallig de beheerder van het gebied tegen en hij bevestigde mijn angst: stokstof. Door de overdaad aan stikstof nemen de bramen hand over hand toe. Daarnaast zorgen de kurkdroge zomers en soms dan te natte perioden dat oude beuken het moeilijk krijgen. Bij (bijna) elke grote storm verliest het bos één van zijn majestueuze vormgevers. 

Hoe ga je zoiets tegen? Lokaal kan je in het beste geval aan symptoombestreiding doen. Maar hoe begin je daar dan aan. Met zwaar materiaal het bos intrekken om te klepelen of maaien? Je drukt de bodem helemaal samen en loopt het risico de volledige lenteflora kwijt te zijn op één seizoen. Manueel met de bosmaaier is misschien een alternatief maar de vrijwilligers zijn al overbevraagd en onderbemand vaak. 

Er zal dus (inter)nationaal actie moeten komen, want stikstof komt voor een groot deel uit de lucht via de landbouw en de industrie. En die lucht stopt niet aan taal- of landsgrenzen. Maar ja, ik vrees dat het lange wachten op de buizerd een amuse-geul is in vergelijking met dit. 

Maar ondanks dit alles was het wel een fijn bezoek. De anemonen schitterden in hun rol, het speenkruid was weer moeilijk vast te leggen en eindelijk heb ik een paar beelden van de slanke sleutelbloem waar ik tevreden van ben. Blijven oefenen, het helpt echt. 

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *