Corona-hitteplan

Understatement van de eeuw: Corona gooit ons leven een beetje door elkaar. Nadat een uitstap naar een fotohut met mijn vaste fotomaat gecanceld werd door de lockdown eerder dit jaar, gooide de tweede golf terug roet in het eten. Onze bubbels “passen niet in elkaar” en aangezien geen van ons beide de gezondheidsregels wil overtreden moest er terug een oplossing gezocht worden. Dus trok ik er voor een keer op uit met de jongste telg van mijn gezin. Een dag naar de boshut van Wim, in het Kempische Lille. Een eerste keer naar een nieuwe locatie doet maakt het altijd spannend wat we voor de lens gingen krijgen en in welke setting. Maar beide zijn enorm goed meegevallen, zowel de zeer comfortabele hut (de beste waar ik in België al heb in gezeten) als de variatie aan soorten en bijna permantente beweging voor de hut maakte het tot een geslaagde dag. 

Ook de jongste zoon, Lander (11j), had een hele dag de ogen volop open om te genieten van het spektakel dat zich voor onze ogen afspeelde. Dat we ook nog eens één van de eerste dagen van de hittegolf beleefden maakte het speciaal: fris in de ochtend (maar echt fris!) tot een sauna ervaring na de middag. Uiteindelijk kan je met dit weer niet veel meer doen en was het top vader-zoon dag. 

Waar we beiden vooral op hoopten was het zien van de buizerd (en andere grote roofvogels). De buizerd is uiteindelijk de enige die wij gezien hebben en in totaal heeft hij/zij twee keer de setting bezocht. Een eerste keer vrij snel in de ochtend voor het ontbijt, een tweede kaar voor de lunch. De prooi die voorzien was, was een geplukte kwartel. Die met smaak verorberd werd door de jager. 

Een grote bonte specht is in dit soort locaties bijna een zekerheid. Er was bij mij nog even verwarring of er ook een middelste bonte specht was verschenen of niet (hij komt er weldegelijk voor en is er al meermaals gefotografeerd) maar uiteindelijk bleek het telkens om een jonge GBS te gaan. En hoewel ik eerder dit jaar al meerdere fijne fotografiesessies bij spechten kon doorbrengen blijft het een intrigerend om nieuwe foto’s te maken.

Waar Lander ook naar uitkeek was de eekhoorn 🐿  . Ook een certitude in een naaldbos omgeving. En hoewel ze nooit erg lang langs geweest zijn, zorgden ze toch voor het nodige amusement. We zagen twee volwassen dieren (die elkaars gezelschap niet echt apprecieerden) en een jong exemplaar. Schattigheidsfactor 10/10. 

De boomklever is dan weer een soort waarvan ik blij ben dat ze zo vaak is langsgekomen. Ik heb deze in andere hutten als wel gezien en gefotografeerd maar nooit eerder kreeg ik hem meermaals op één dag goed voor de lens. Ook in “mijn” eigen kleine domein komt deze vogel voor (en heb ik hem al meermaals gezien) maar lukte het mij nog niet deze te fotograferen. 

De voorlopig laatste soort die ik nu presenteer is de gaai. Ooit gekend als de Vlaamse Gaai maar sedert enkele jaren is hij zijn communautair tintje verloren. Deze kwam geregeld langs om een badje te nemen en afkoeling te zoeken in de (zeker namiddag) verzengende hitten. 

To be continued… 

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.