Levenslang leren I

Ik heb geen speciaal talent, ik ben alleen ongelooflijk nieuwsgierig. Zo zegt Albert Einstein het, wie ben ik om hem tegen te spreken. Toen ik dit voor de eerste keer las, viel er precies een puzzelstuk op zijn plaats. Meer en beter herkenbaar kan ik dit niet herformuleren. 

Daarom neem ik graag (af en toe) deel aan een geleide workshop. Je leert er van mensen die zich eerst verdiept hebben in het onderwerp. Naast de technische bagage die ik nadien meeneem, leer ik ook nieuwe gebieden kennen en win je tijd bij een persoonlijke uitstap naar daar. Recent bracht ik zo twee ochtenden door in de Polders van Kruibeke, een nieuw stuk natuur dat als bufferzone, overstromingsgebied, dienst doet om de omgeving droog te houden bij hoge waterstanden van de nabij gelegen schelde. Onder deskundige leiding van Pascal Jonckers brachten we er met een klein groepje gelijkgezinde zielen twee ochtenden door, al zullen sommigen het afspreekuur (rond 5:00 AM) eerder nog nacht vinden. 

In twee delen zal ik hier het verhaal doen van deze twee ochtenden. Niet in systematische volgorde maar naar eigen goeddunken. Een workshop dient in eerste instantie voor mij vooral om het leren, mooie beelden zijn een grote surplus maar geen must. Om je een idee te geven: na de eerste ochtend kwam ik thuis met vlot meer dan 500 beelden, uiteindelijk hebben er maar 5 beelden mijn strenge selectie overleefd. In totaal zal ik een 30 tal beelden tonen. Hier gaan we dan!

Beide ochtenden begonnen erg vroeg, een half uurtje voor zonsopgang. De locatie leent zich ook prima voor landschapsfotografie. Bovenstaande beelden zijn gemaakt met de 105 mm macrolens van Sigma. I en II op de eerste ochtend, III op de tweede. Technisch zijn ze op dezelfde manier gemaakt maar je ziet duidelijk aan de verkleuring dat de ene ochtend de andere niet is. 

De eerste voormiddag stond vooral in het teken van creatieve macrofotografie. Hier heb ik best wat fijne technieken aangeleerd gekregen op een erg beperkte oppervlakte (we legden die ochtend ongeveer 500 meter af op dikke 5 uur tijd, zonder één moment van verveling). Het jezelf eigen maken van een techniek vraagt veel oefening maar slechts weinigen zijn voor publicatie vatbaar. Bovenstaand drieluik zijn op dat vlak de enige. 

De tweede ochtend lag de nadruk op libellen en juffers. Moeder natuur zorgde er wel voor dat we er geen overvloed te zien kregen maar al bij al wel een fijne selectie aan soorten. Deze hou ik voor een volgende keer. Gelukkig stel ik mij snel tevreden met andere modellen. Als eerste zag je een drieluik “Blinde bij”. Het fijne is dat het eigenlijk geen bij is maar een zweefvlieg. Door zichzelf te camoufleren als wesp/bij proberen zij zich zo te beschermen tegen aanvallen van insecteneters. Als laatste voor deze post: het rood soldaatje of de “kleine rode weekschildkever“. Zowel bij de blinde bij en (foto II en III van) het soldaatje zit het insect op een berenklauw. 

One thought on “Levenslang leren I

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.