Niet voor hooikoorts kijkers

Gelukkig is dit wel een hooikoorts veilig manier om naar grassen te kijken en er ook van te genieten. Hoewel we het vaak “maar” gras vinden, loont het toch de moeite om er ook eens bij stil te staan, te gaan zitten en ook echt te zien. Niet kijken, daar begint het mee, maar echt zien. Hoewel wij gras vaak enkel associëren met “groen” valt de aandachtige kijker toch ook op dat er wel 50 tinten groen zijn. En gecombineerd met hier en daar wat gele en paarse, witte of zelfs amper te determineren kleuren maakt ze toch bijzonder fotogeniek. 

Ook de vele verschillende structuren en vormen toont de veelheid aan soorten binnen deze familie. Toegegeven, ik weet er niks van. Grassen op naam brengen is voor mij een no go. In een ver verleden heb ik wel een paar lessen hierover gekregen maar deze hooikoorts gevoelige patiënt herinnert zich er niets van, behalve tranende ogen en veel niezen en snuiten. Aan de rand van het grasveld zitten, lukt nog wel.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.